23: 52 - شنبه 30 تير 1397
کد خبر: ۶۰۱۶۷
تاریخ انتشار: ۱۶ مهر ۱۳۹۶ - ۰۹:۳۰
از برخی احادیث و گزارش های تاریخی به دست می آید که در عصر بنی امیه، دشمنان اهل بیت و شیعیان، برای ابراز و اعمال عداوت و خصومت نسبت به آنان اصطلاح رافضی درباره شیعه را به کار می بردند.
و رافضی بودن را جرمی نابخشودنی به شمار می آوردند. و هر کس را رافضی می نامیدند سزاوار شکنجه و قتل می دانستند. در حدیثی آمده است که ابوبصیر به امام باقر (علیه السلام) گفت: فدایت گردم، ما را به نامی لقب داده اند که زمامداران اموی به واسطه ی آن خون و مال و شکنجه کردن ما را مباح می شمارند. امام (علیه السلام) فرمودند: آن نام چیست؟ ابوبصیر گفت: آن نام رافضه است...
از این روایت نکات ذیل به دست می آید:
1 ـ در آن زمان شیعیان را رافضیان می نامیدند.
2 ـ رافضی نامیدن آنان بیشتر توسط حکّام اموی انجام می گرفت و هدف آنان این بود که شیعیان را مورد شکنجه و آزار قرار دهند.
3 ـ وجه رافضی دانستن شیعیان این بود است که آنان نسبت به امام علی (علیه السلام) اظهار محبّت می کردند و فضایل او را بر می شمردند، و او را برتر از دیگران می دانستند. و این در حالی بود که حکّام اموی اظهار محبّت نسبت به علی (علیه السلام) و بر شمردن فضایل او را جرم می انگاشتند.

منبع:
(کتاب شیعه وپاسخ به چندپرسش. رضااستادی، ص20-21)

مطالب مرتبط
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: